ای آقا! به قول سهراب دل خوش سیری چند؟ همین سلامی هم که به هم می کنیم مزه عادت می دهد.یک هفته سلام نکن، امتحان کن جانم، فقط یک هفته! به غیر از دو روز اول که ترک عادت است می بینی این سلام کردن یا نکردن ها چندان توفیری به حال هیچ کس ندارد.مگر آنکه طرف یک دوست صمیمی باشد که حسابش جداست.

همین آدم هایی که به تو لبخند می زنند مثل لبخندهایشان حرف های قشنگ قشنگ هم دارند که بی وقفه از آستینشان در آورده تقدیم گل رویت کنند.برایت فلسفه زندگی می گویند از اصول صحیح نگهداری کودک گرفته تا تقابل سنت و مدرنیته، سیاسی هم تا دلت بخواهد می بافند،نظریات جدید ارائه می دهند و آنقدر احساساتی که برای خاک های فرسایش یافته هم اشک می ریزند.

همین ها آنقدر پتانسیلشان بالاست که خدا پرست باشند فردایش کافر می شوند.مدرن باشند ، سنتی مطلق می شوند. دلت می خواهد بگویم امروز عاشق چشمانت می شوند و فردا چشمهای دلت را از کاسه در می آورند؟؟ بله همین احساساتی هایی که عرض کردم.بعد ها می فهمی به اندازه خاک های فرسایش یافته هم اهمیت نداشته ای.نه تو، که هیچ کدام از باور های یک دقیقه پیششان زیرا که هرگز باور نبوده اند.همین باور های امروزشان را هم باور ندارند.

اینها غم انگیز نیستند،تو شاید عادت نداری ! امتحانش که مجانیست، به غیر از دو روز اول که ترک عادت است می بینی این *** بودن ها چندان توفیری به حال هیچ کس ندارد.مگر آنکه طرف یک دوست صمیمی باشد که حسابش جداست.